داستان درباره ده نفر است که به سفر میروند و در مسیر سفرشان باید از یک رودخانه خروشان عبور کنند. زمانی که بعد از مشقت زیاد به آنطرف رودخانه میرسند برای اینکه مطمئن بشوند همه به سلامت از رودخانه گذر کردهاند شروع به شمارش میکنند.

نیکوس کازانتزاکیس نقل می کند که در دوران کودکی ، یک پیله کرم ابریشم را بر روی درختی می یابد ، درست هنگامی که پروانه خود را برای خروج از پیله آماده می سازد . اندکی منتظر می ماند ، اما سرانجام چون خروج پروانه طول می کشد تصمیم می گیرد این فرآیند را شتاب بخشد .

کمَند نعمت ها، درد و نیاز است

پس کمندِ هستها حاجت بُوَد قدر حاجت مَرد را آلَت دَهَد

پس بیفزا حاجت ای محتاج زود تا بجوشد در کَرَم دریایِ جود

یک جمله می تواند یک دنیا را به خرابی بکشاند و جمله ای دیگر می تواند روباه های مرده (انسان های ضعیف النفس) را تبدیل به شیر (انسان های قوی النفس) کند.

جان انسان در اصل دم عیسوی دارد ولی گاهی با کلام خود زخم می زنند و گاهی مرهم می شوند.
اگر حجاب از مقابل جان انسان ها کنار برود، کلامی که از هر انسانی صادر می شود، خاصیت مسیح گونه دارد.

هر لحظه از زندگیتان تصویری است که قبلا هرگز آن را ندیده اید و هرگز دوباره آن را نمی بینید
پس لذت ببرید و هر لحظه را زیبا زندگی کنید.

من همی بینم جهان را پُر نعیم آب ها از چشمه ها جوشان مُقیم

بانگِ آبش می رسد در گوش من مست می گردد ضمیر و هوش من

شاخه ها رقصان شده چون تایِبان برگ ها کف زن، مثالِ مطربان

مثنوی_معنوی

معشوقی؛ مقامی بالاتر از عاشقی است ... ابتدا انسان عاشق میشود و از عاشقی حظّی بسیار میبرد، امّا نباید در همین مرحله بماند ... عشق اگر در انسان پیشرونده باشد و به سوی تعالی حرکت کند، او را در نهایت به معشوق و حظِّ معشوقی سوق میدهد ...

نداشتن صبر و تحمل کافی یکی از موانعی است که برخی را در سیر وادی عشق از راه باز می دارد.بسیاری به محض ورود به وادی عشق ، انتظار دارند ره چندین ساله را در یک شب بپیمایند و در اصطلاح ساده تر یک شبه عارف

غم های عرفانی حافظ رنگ و بوی كاملا متفاوت دارد . غم های حافظ در این مقام ، آنات و لحظات شیرینی است كه با عشق و خاطره و یاد معشوق همراه است . غم در این حال و هوا ، معادل كلمه عشق است و گاهی نیز با كلمه درد در یك ردیف قرار می گیرد . عشق بار عظیم امانتی است كه انسان تحمل آن را بر جان شیفته خود پذیرفته است . عشق بخششی ازلی است كه حافظ در آن زمان كه دیگران قرعه قسمت بر عیش زده اند او غم عشق را برگزیده است :

مولانا ياران و شاگردان خود را به رياضت هاى شاقّ مرتاضْ گونه فرا نمى خوانْد ، بلكه آنان را به آيين عشق و مهرورزى دعوت مى كرد .
بودا نيز در آغاز سلوك ، شش سال سخت ترين رياضت ها را در دل جنگل هاى انبوه هندوستان تحمل كرد بطوريكه جز پوست و استخوانى از او باقى نمانده بود. با اين حال به روشن بينى نرسيد و دانست كه راه رسيدن به حقيقت ، رياضت هاى شاقّ نيست. و بعد ها در بيان بى حاصل بودن آن اعمال گفت:"در آن شش سال گِرِه بر هوا مى زدم!"
يعنى رياضت هايش بى نتيجه بود.

u200d گفتگوی من با جلال الدین، روز به روز آتشین تر و عاشقانه تر شد و در گلشن خاطراتم، گلبوته های کلان روئید و سخنان آتشناک او در جان عطشناک من، عظیم کارگر افتاد.
یک روز، از دست او قوت اخلاق گرفتم و دیگر روز از چشم او شراب اشراق؛ و دمی نبود که با او همدم نباشم.

عالمی را یک سخن ویران کند
روبهان مرده را شیران کند
جانها در اصل خود عیسیدمند
یک زمان زخمند و گاهی مرهمند
گر حجاب از جانها بر خاستی
گفت هر جانی مسیح آساستی

مثنوی

یک جمله می تواند یک دنیا را به خرابی بکشاند و جمله ای دیگر می تواند روباه های مرده( انسان های ضعیف النفس) را تبدیل به شیر ( انسان های قوی النفس) کند.

جان انسان در اصل دم عیسوی دارد ولی گاهی با کلام خود زخم می زنند و گاهی مرهم می شوند.

عشق مجازی یا عشق به همنوع، از نظر عرفا وسیله و مقدمهیی است برای رسیدن به عشق حقیقی، به شرط اینکه احساسات معنوی را برانگیزد

ما به دل بی واسطه خوش بنگریم
کز فراست ما به عالی منظریم
ولی ما طبیبان الهی با قلب خود به همه چیز می نگریم. یعنی هیچ چیز را در جهانِ جسمانی واسطه و وسیله خود قرار نمی دهیم. زیرا ما با داشتنِ علم فراست در جایگاهی بسیار بلند قرار داریم.

به اعتقاد مولانا و بسیاری از عارفان دیگر، عشق مهمترین شیوه دفع رذائل در وجود سالک است.
مادر بتها و ریشه تمام رذائل در روح انسان، به اعتقاد مولانا، نفس یا خودی است.
عشق آفت "خویشتن بینی" را درمان می کند. مولانا این سخن را بر مبنای تجربه شخصی خود برای ما باز می گوید:

جلالالدین محمد بلخی معروف به مولوی و مولانا و رومی ( ۶ربیعالاول ۶۰۴، بلخ یا وخش – ۵ جمادیالثانی ۶۷۲ هجری قمری، قونیه) (۱۵ مهر ۵۸۶ – ۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی) از مشهورترین شاعران ایرانیتبار پارسیگوی اس

در آن هنگام که اتفاقی با کسی آشنا میشوم – در آن هنگام که کسی خواهانِ شناختن من است یا بهراستی در من دلیلی برای عشقورزیدن مییابد – میپرسم ایدۀ من در باب عشق چیست، و همیشه به زانو درمیآیم.